Leumund

Leu|

Grammatik
maskulinum
Formen
Gen. Sg. , –(e)s, Nom. Pl. , nur Sg.
Herkunft
[< mhd. liumunt, liumt, liumde „Ruf, Ruhm“, < ahd. hliumunt, liument „Ruf, Gerücht“, zu got. hliuma „Gehör“] (mhd.)

Bedeutung

  1. Ruf, Nachrede;

    • einen guten, schlechten L. haben